زمینه و هدف: هوشبر تبخیری هالوتان شایعترین داروی بیهوشی است که در ایران و بسیاری کشور ها مصرف دارد و جهت القا و حفظ بیهوشی عمومی بیماران استفاده می شود. به دلیل اهمیت هموستاز خون در جراحی ها و اثرات احتمالی هالوتان بر عملکرد پلاکت ها مطالعه حاضر انجام گرفت.مواد و روش ها: تقسیم بندی به صورت اتفاقی به دو گروه 30 نفری از بیماران که تحت عمل جراحی الکتیو قرار گرفتند انجام شد. بیماران در سنین 20-60 بوده و بجز بیماری مرتبط با عمل جراحی بیماری دیگری نداشتند. بیماران خصوصا هیچ بیماری مرتبط با اختلالات خونی نداشته و نیز دارو های مختل کننده عملکرد پلاکتی مصرف نمی کردند. القا بیهوشی عمومی در هر دو گروه مشابه بود ولی ادامه بیهوشی در یک گروه به روش بیهوشی کامل وریدی با میدازولام و آلفنتانیل و در گروه دیگر از هالوتان استفاده گردید. در هر گروه زمان سیلان خون قبل از بیهوشی و 15 دقیقه بعد از شروع بیهوشی قبل از آنکه جراحی شروع گردد مجددا اندازه گیری شد. یافته ها: بیماران دو گروه، از نظر سن، جنس و تعداد با یکدیگر همانند بودند. در گروه شاهد (بدون هالوتان یا هر گونه هوشبر استنشاقی) زمان سیلان خون بعد از شروع بیهوشی تغییرات بسیار کمی داشت (P=0.008). ولی در گروه هالوتان زمان سیلان بطور واضح در حد میانگین 1-2 دقیقه، افزایش نشان می داد. بدین صورت که مقدار افزایش زمان سیلان بطور متوسط 22% بود (P=0.8). این مقدار افزایش، در زن و مرد یکسان بود.نتیجه گیری: هالتون در غلظت های بالینی مورد استفاده در بیهوشی موجب افزایش زمان سیلان خون بیماران بدون توجه به سن و جنس آنها نمی شود. بنابراین در بیمارانی که کاهش عملکرد پلاکتی دارند بهتر است از هالوتان استفاده نشود.

مقدمه: انتقال خون یکی از علل مهم مرگ و میر و ابتلای بالا در حین اعمال جراحی است. مهم ترین فاکتورهایی که به دنبال انتقال خون دچار تغییر می شوند: اختلالات انعقادی، اختلالات اسیدیته خون و اکسیژناسیون بافت ها است. به طور معمول دو نوع انتقال خون وجود دارد: همولوگ (نوع رایج و متداول) و اتولوگ. ترانسفبوژن اتولوگ که در اینجا یکی از روش های آن به نام رقیق سازی خون ANH را مورد بررسی قرار داده ایم، از بسیاری جهات با همولوگ تفاوت دارد. این تفاوت ها خصوصا حین جراحی اهمیت زیاد داشته و بر پیامدهای بیماران تاثیر خواهد داشت. در این مطالعه دو نوع انتقال خون از نظر عوامل مذکور مقایسه شده است.روش کار: تعداد 60 بیمار در 2 گروه مورد بررسی قرار گرفتند. در ابتدا قبل از شروع جراحی، آزمایش های PT و ABG PTT Bleeding Time و CBC (تعداد پلاکت ها) در بیماران انجام گردید. نوع انتقال خون به صورت تصادفی انتخاب شد و در طی بیهوشی بیمار بر این اساس، انتقال خون در بیماران انجام گردید. در انتهای انتقال خون و قبل از 6 ساعت آزمایش های قبلی مجددا تکرار گردید. با استفاده از اطلاعات حاصل از ABG و CBC نسبت فشار اکسیژن شریانی به آلوئولی (یکی از بهترین فاکتورهای ارزیابی کیفیت تبادل گازها در ریه که تحت تاثیر فشار اکسیژن استنشاقی قرار نمی گیرد) تعیین گردید.یافته ها: در این مطالعه کاهش هموگلوبین بعد از انجام انتقال خون در هر دو نوع انتقال خون دیده شد ولی در روش ANH این کاهش بیشتر از همولوگ بوده است. افزایش PTT و BT و درصد کاهش PT در گروه همولوگ بیشتر بوده است.نتیجه گیری: مقدار کاهش هموگلوبین بعد از انجام انتقال خون در هر دو نوع انتقال خون، نشان دهنده قابل جایگزین بودن انتقال خون ANH به جای همولوگ در برخی موارد است. افزایش بیشتر BT و PTT و کاهش بیشتر درصد PT در گروه همولوگ نشان دهنده تضعیف بیشتر سیستم انعقادی در روش همولوگ است.

سابقه و هدف: یکی از نگرانی ها و دغدغه های جراحان و دندانپزشکان اینست که در مطب امکان بررسی آزمایشگاهی در خصوص زمان سیلان (BT) وجود ندارد. هدف از این تحقیق مقایسه مدت زمان خونریزی در مخاط باکال با روش استاندارد IVY است.مواد وروشها: تحقیق به روش توصیفی روی 20 نفر انجام گرفت کلیه بیمارانی که اندیکاسیون جراحی داشتند مورد مطالعه قرار گرفتند. (Bleeding time (BT بیماران یکبار به روش ورود لانست در ناحیه مخاط باکال و یکبار به روش IVY تعیین شد. لانست به عمق استاندارد در مخاط باکال وارد شد و زمان سیلان و زمان بند آمدن خونریزی اندازه گیری و ثبت گردید.در روش IVY بازوبند فشارسنج روی بازو بسته شد و فشار آن تا 40 میلی متر جیوه بالا برده و در طول آزمایش فشار آن ثابت نگه داشته شد سپس بر روی ساعد سوراخ استانداردی به وسیله لانست ایجاد شده و به طور همزمان کورنومتر به کار افتاده و با استفاده از کاغذ خشک کن هر 30 ثانیه محل پاک شد تا بند بیاید و BT ثبت شد. عمق نفوذ لانست در مخاط باکال و روی ساعد در روش IVY یکسان بود. میانگین زمان سیلان در دو روش ثبت و با آزمون t-test مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: میزان زمان سیلان BT در روش IVY، 156±52.05 ثانیه و در روش مخاطی 80±27.57 ثانیه بود.که در گروه روش IVY به میزان 76 ثانیه بیشتر از مدت زمان خونریزی در مخاط باکال و یا نزدیک به 2 برابر روش مخاطی بود (p<0.001) همچنین با افزایش BT به روش IVY، BT مخاط باکال هم افزایش یافت.نتیجه گیری: به نظر می رسد که BT مخاط باکال یک روش مناسب برای سنجش هموستاز و مدت زمان خونریزی است. ولی بررسی دقت و صحت آن نیاز به تحقیقات بیشتری دارد.

در تمامی کاربردهای مهندسی که سطوح جامد در تماس لغزشی با یک دیگر هستند، مساله اصطکاک نقش مهمی را ایفا می نماید. این مساله به ویژه در فرآیندهای شکل دهی فلزات که دو سطح لغزش، فلز هستند نقش مهم تری به خود می گیرد. در میان فرآیندهای شکل دهی، فرآیند آهنگری به دلیل اصلاح ساختار ماده، بهبود خواص مکانیکی و کاهش زمان تولید حایز اهمیت می باشد. در این تحقیق روش تحلیل معکوس بر پایه آنالیز المان محدود جهت تعیین هم زمان فاکتور اصطکاک در فصل مشترک قالب- قطعه کار و تنش سیلان تنها توسط انجام یک آزمایش تجربی، در یک عملیات آهنگری سرد آلومینیوم 7075، انجام گرفت. روش تحلیل معکوس جهت کاهش خطای بین داده های تجربی و داده های پیش بینی شده توسط نرم افزار شبیه ساز المان محدود به کار گرفته شد. آزمایش فشار حلقه جهت ارزیابی این روش برای شکل دهی حجمی انتخاب شد. در نهایت فاکتور اصطکاک تعیین شده با نتایج حاصل از منحنیهای استاندارد آزمایش فشار حلقه مربوطه مقایسه شد. نتایج نشان می دهد روش به کار گرفته شده اقتصادی و دقیق می باشد.

پایداری محلول اسیدشویی حاوی ppm 100 آب اکسیژنه، به عنوان فعال کننده سطح و 1 میلی مولار بنزوتایازول به عنوان بازدارنده خوردگی، طی 12 روز انبارداری با استفاده از آزمون های طیف سنجی امپدانس الکتروشیمیایی (EIS)، پلاریزاسیون، میکروسکوپ الکترونی روبشی با وضوح بالا(HRSEM) و میکروسکوپ نیروی اتمی(AFM) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج EIS و پلاریزاسیون نشان داد میزان مقاومت به خوردگی در حضور آب اکسیژنه پس از 12 روز بسیار کمتر از حالتی است که فاقد آب اکسیژنه است. نتایج HRSEM نیز متراکم تر شدن و متخلخل شدن محصولات خوردگی را نمایش داد. نتایج AFM نیز افزایش زبری سطح، طی زمان انبارداری را نشان داد. نتایج EIS بر روی پوشش سیلانی آماده سازی شده با محلول های اسیدی نشان داد مقاومت خوردگی پوشش طی زمان انبارداری افت می کند. با این حال در حضور آب اکسیژنه در حالت بدون انبارداری، مقاومت بیشتر از حالتی است که از آب اکسیژنه استفاده نشده است.

«سیلان ذهن» یکی از روش های نو روایت داستان است که بطور ویژه در سده اخیر مورد توجه و اقبال داستان نویسان واقع شده است. این روش در حال حاضر، یکی از مهمترین روشهای روایت داستانها و رمانهای روانشناختی است اما برخلاف تصوری که ممکن است در برخی خوانندگان مقاله ایجاد شود این روش با روشهای «نجوای درون» و «تحلیل روانی» متفاوت است. در واقع نخستین شکل داستانهای روانشناختی یا سرآغاز ظهور چنین داستانهایی در قالب «نجوای درون» بوده که این البته بتدریج گسترش یافته و در داستان و رمان مدرن به صورت روش مورد بحث ما در آمده است. در این مقاله تلاش می شود تا ضمن تعریف دقیق این تکنیک، روشها و ویژگیهای مختلف آن و نیز پایه ها و اصول روانشناختی آن به علاقه مندان تقدیم شود.

سابقه و هدف: زمان سیلان قابل اعتمادترین شاخص فعالیت پلاکتها می باشد. هدف از انجام این تحقیق، بررسی ارتباط زمان سیلان پیش از عمل، با میزان خونریزی پس از عمل، در بیمارانی است که تحت عمل جراحی کنار گذر عروق کرونر قرار گرفته اند.مواد و روشها: در یک مطالعه توصیفی آینده نگر، 149 بیمار که در فاصله زمستان 1380 و نیمه اول 1381 در بیمارستان 502 ارتش تحت عمل جراحی کرونر کنار گذر عروق انتخابی قرار گرفتند و سابقه بیماریهای خونریزی دهنده نداشتند، بررسی شدند. در این بیماران زمان سیلان پیش از عمل، میزان خونریزی از لوله های قفسه سینه راست، چپ، مدیاستن، خونریزی کلی پس از عمل و زمان عمل، زمان گردش خون خارج از بدن، تعداد پیوندهای انجام گرفته، تعداد واحدهای پلاکت و گلبول قرمز فشرده تزریق شده اندازه گیری شدند.یافته ها: بین مجموع خون درناژ شده از لوله های قفسه سینه با طول مدت عمل (r=0.03)، زمان گردش خون خارج از بدن (r=0.21)، تعداد پیوندهای انجام گرفته (r=0.09)، تعداد واحدهای گلبول قرمز فشرده (r=0.03) و پلاکتهای تزریق شده (r=0.12) ارتباط معنی داری یافت نشد (P<0.05). اما ارتباط معنی داری بین زمان سیلان (ثانیه) با خون درناژ شده از لوله قفسه سینه سمت راست (r=0.52)، چپ (r=0.81)، مدیاستن (r=0.79) و مجموع خون درناژ شده از لوله های قفسه سینه (r=0.70) وجود داشت (P<0.05).نتیجه گیری و توصیه ها: اندازه گیری زمان سیلان قبل از عمل کنار گذر عروق برای پیش بینی میزان خونریزی پس از عمل توصیه می شود.

سابقه و هدف: در مورد خواص ضد انعقادی سیر گزارش های متعددی وجود دارد. در رابطه با مصرف همزمان آن با وارفارین و داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی نیز هشدارهایی داده شده است. در این تحقیق سعی شده تاثیر سیر بر آزمون های انعقادی بررسی گردد تا در صورت اثبات تاثیر سوء بر روند انعقاد، بتوان خصوصا بیماران با مشکلات انعقادی را در مورد چگونگی مصرف سیر، بهتر راهنمایی نمود.مواد و روش ها : پژوهش به روش کارآزمایی تجربی از نوع مداخله ای روی 50 دانشجوی داوطلب که بر مبنای بررسی پرسشنامه ای انتخاب شده بودند، صورت گرفت و قبل و بعد از خوردن سیر، آزمون های انعقادی شامل زمان سیلان- زمان انعقاد- زمان پروترمبین- زمان ترومبوپلاستین نسبی (Partial-Thromboplastin Time=PTT)- تجمع لخته و شمارش پلاکت ها برای آنها انجام شد. سپس با بهره جویی از نرم افزار SPSS و آزمون t، میانگین نتایج در دو مرحله آزمایش با هم مقایسه و معنی دار بودن اختلافات بررسی شد.یافته ها : نتایج بررسی روی 30 دانشجوی دختر و 20 دانشجوی پسر با میانگین سنی 21.7 سال نشان داد مصرف خوراکی سیر بر آزمایش های زمان انعقاد- زمان پروترمبین- شمارش پلاکت ها و تجمع لخته تأثیر مهمی ندارد. (p>0.05) اما PTT بعد از خوردن سیر به طور معنی داری افزایش یافت (در مقایسه نمونه های 24 ساعت بعد از غذای فاقد سیر و حاوی سیر P=0.001 و در نمونه های 4 ساعته P=0.012) در مورد زمان سیلان نیز اختلاف معنی داری به صورت افزایش این زمان، 24 ساعت بعد از مصرف سیر دیده شد (P=0.027) ضمنا اختلاف معنی داری بین زنان و مردان در مورد آزمون های فوق وجود نداشت.استنتاج: پس از خوردن سیر PTT و زمان سیلان به نحو معنی داری افزایش یافت که در نمونه های 24 ساعت بعد از خوردن سیر مشخص تر بود. این نتایج گزارش برخی از محققین در رابطه با مهار فعالیت پلاکتی توسط سیر را تایید می کند و مشخص می نماید که خوردن این گیاه بر روند آزمایش PTT نیز تاثیر سوء می گذارد.

زمینه و هدف: برخی مطالعات با افزودن آنتی بیوتیک ها به سیلر سعی در افزایش خاصیت ضدمیکروبی سیلرها داشته اند که می تواند بر خصوصیات سیلر اثرگذار باشد. هدف از این مطالعه تعیین خصوصیات فیزیکی از جمله سیلان و زمان کارکرد سیلر آاچ پلاس به تنهایی و در ترکیب با آموکسی سیلین و آنتی بیوتیک سه گانه می باشد.روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی سیلان و زمان کارکرد سیلر آاچ پلاس به تنهایی و در ترکیب با آموکسی سیلین و آنتی بیوتیک سه گانه با غلظتهای 1%، 5%، 10%، 25% بر اساس استاندارد ADA شماره 57 اندازه گیری شد. اطلاعات با استفاده از آزمون One Way ANOVA و Tukey مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: میزان سیلان و زمان کارکرد تمامی گروههای ترکیب سیلر با آنتی بیوتیک در غلظتهای مختلف با گروه کنترل دارای اختلاف معنی دار بود (p<00.0001). در غلظتهای مختلف با افزایش درصد آنتی بیوتیک، زمان کارکرد کاهش یافت.گروه سیلر و آنتی بیوتیک سه گانه 1% و 5% میزان سیلان بیشتری نسبت به گروه کنترل و گروه سیلر و آموکسی سیلین 1% و 5% و گروه سیلر و آنتی بیوتیک سه گانه 10% میزان سیلانی مشابه گروه کنترل نشان دادند. بقیه گروهها میزان سیلان کمتری داشتند.نتیجه گیری: تمامی تغییرات ایجاد شده در خصوصیات فیزیکی ترکیب سیلر آاچ پلاس با آموکسی سیلین و آنتی بیوتیک سه گانه در محدوده استاندارد ADA قرار داشت.